http://neophysics.ir/اين فضاپيماي پيشکسوت که اکنون 17 ميليارد و 400 ميليون کيلومتر از زمين فاصله دارد، تغييري مشخص در جريان ذرات در اطراف خود را رديابي کرده است.اين ذرات، که از خورشيد متصاعد مي شوند، تا اين نقطه درحال دور شدن از مرکز منظومه بودند، اما اکنون عمود بر اين مسير حرکت مي کنند.اين بدان معني است که وويجر بايد خيلي به مرحله پرش به فضاي موسوم به "ميان- ستاره اي" نزديک باشد.ادوارد استون، دانشمندي که سرپرستي پروژه وويجر را به عهده دارد، از اين فضاپيما و اطلاعات ارزشمندي که همچنان 33 سال پس از شروع ماموريتش فراهم مي کند تمجيد کرد.او گفت: "وقتي وويجر پرتاب شد، فقط 20 سال از شروع عصر فضا گذشته بود، بنابراين هيچ مبنايي که بتوان براساس آن گفت فضاپيما چقدر دوام خواهد آورد وجود نداشت.""هيچ نمي دانستيم که تا چه فاصله اي بايد برويم تا از منظومه شمسي خارجه شويم. اما حالا مي دانيم که بايد کم و بيش ظرف پنج سال، براي اولين بار از منظومه خارج شده باشيم."دکتر استون در نشست پاييزي اتحاديه علوم ژئوفيزيک آمريکا در سان فرانسيسکو، که بزرگترين گردهمايي زمين شناسان در جهان است، سخن مي گفت.وويجر يك، روز پنجم سپتامبر 1977 پرتاب شد و خواهرخوانده آن وويجر 2، روز 20 اوت 1977 راهي فضا شد. هرچند وويجر 2 زودتر پرتاب شد اما در مسيري آهسته تر قرار داده شده و اکنون کمي بيش از 14 ميليارد کيلومتر از زمين فاصله دارد.هدف اوليه ناسا از پرتاب اين کاوشگرها مطالعه سيارات مشتري، کيوان، اورانوس و نپتون بود که در سال 1989 کامل شد.آنها سپس راهي اعماق فضا شدند و در جهت کلي مرکز کهکشان راه شيري به حرکت در آمدند.منبع انرژي اين فضاپيماها مواد راديو اکتيو است و ابزارهاي آنها به خوبي کار مي کند و داده ها را به زمين مخابره مي کند.البته فاصله زياد با زمين باعث مي شود که پيام راديويي آنها 16 ساعت در راه باشد.مشاهدات تازه وويجر يك توسط ابزار "ذرات باردار کم انرژي" که شتاب بادهاي خورشيدي را مي سنجد انجام شده است.اين جريان از ذرات باردار حبابي را در اطراف منظومه شمسي تشکيل مي دهد که به هليوسفير موسوم است.اين بادها با سرعت "مافوق صوت" حرکت مي کنند تا اينکه از يک مرحله به نام "شوک پاياني" مي گذرند.پس از آن سرعت آنها به شدت کم مي شود. اندازه گيري وويجر نشان مي دهد که شتاب اين بادها در اين نقطه اکنون به صفر رسيده است.