پژوهشگران سوئيسي روش جديدي براي گيراندازي نانواشياء با استفاده از ميدان‌هاي الکترواستاتيکي ابداع کرده‌اند. باين افزاره به دانشمندان اجازه موشکافي مولکول‌هاي زيست‌شناختي را مي‌دهد که بسيار کوچک‌تر از مولکول‌هاي قابل‌شناسايي توسط روش دام‌اندازي رايجي به نام "انبرک‌هاي اپتيکي" هستند. درحال حاضر، عمومي‌ترين تکنيک گيراندازي همان "انبرک اپتيکي" است که با ساکن کردن ذرات با استفاده از باريکه‌هاي ليزري کار مي‌کند. اما از آنجايي که اين انبرک‌هاي اپتيکي در گيراندازي اجسامي که کوچکتر از طول موج نور ليزر باشند، مشکل دارند؛ قابليت آنها در استفاده براي اجسام زير 100 نانومتر از بين مي‌رود. هم‌اکنون گروهي از ETH زوريخ مکانيسم ديگري براي گيراندازي ذرات ابداع کرده است که چنين محدوديت ندارد. اين افزاره با معلق کردن ذرات در يک ميدان الکترواستاتيکي کار مي‌کند که در آن قابليت گيرافتادن ذره به بار ذره وابسته است نه به اندازه آن. اين افزاره در نيمرخ دوبعدي داراي اندازه دو در چهار ميلي‌متر مربع است و از دو تيغه شيشه‌اي موازي که با يک لايه نازک سيال از هم جدا شده‌اند، تشکيل شده است. يکي از اين تيغه‌ها صاف است ولي ديگري داراي فرورفتگي‌هاي کوچکي بر روي سطح مي‌باشد. اين سطوح شيشه‌اي در حين تماس با آب داراي بار منفي مي‌شوند و چون بارهاي منفي همديگر را دفع مي‌کنند، هنگامي که يک جسم باردار منفي بين دو صفحه قرار مي‌گيرد نيروهاي رانشي بزرگي از صفحه بالا و پايين دريافت مي‌کند و به همين خاطر در اين شکاف "سرگردان" مي‌ماند. با اينحال، وقتي که ذره روي يک فرورفتگي مي‌لغزد فشار کمتري را از ديواره‌ها احساس مي‌کند و همانجا باقي مي‌ماند. مادهاوي کريشنان، يکي از اين محققان، مي‌گويد: جسم مورد نظر همينکه به آنجا رسيد، ساعت‌ها در آن فضا معلق مي‌ماند و زمان فراواني براي مطالعه رفتارش در اختيار ما قرار مي‌دهد. اين پژوهشگران با گيراندازي انواع مختلفي از ذرات با قطرهاي چند ده نانومتري مانند نانوذرات طلا و دانه‌هاي پليمري، افزاره خود را امتحان کردند. اين فناوري مي‌تواند فرصت‌هاي زيادي براي علم زيست‌مولکولي مهيا کند زيرا مي‌تواند راهي براي دسته‌بندي پروتيين‌ها و مولکول‌هاي بزرگ با استفاده از اعمال يک نيروي خارجي ارائه کند. اين دانشمندان نتايج کار خود را در مجله‌ Nature منتشر کرده‌اند.