در دهه‌ي 1930 يك شيء در نزديكي بغداد پيدا شد كه كارشناسان تصور مي‌كردند، نخستين پيل الكتريكي جهان مي‌تواند باشد؛ اما تحقيقات‌ سال‌هاي اخير نشان داده كه هرچند اين شيء قابليت چنين كاري را داشته، ولي از آن براي دادن آب طلا و نقره روي اشيا استفاده مي‌شده است. در دهه‌ي 1930 ميلادي يك ظرف سفالي با ارتفاع تقريبي 14 سانتي‌متر به موزه‌ي بغداد تحويل داده شد. داخل اين ظرف يك لوله‌ي استوانه‌يي مسي و داخل اين لوله يك ميله‌ي آهني قرار داشت. به اين ترتيب، شكل كلي آن بسيار به يك پيل الكتريكي شبيه بود. كاميار عبدي ــ باستان‌شناس ــ درباره‌ي اين شيء توضيح داد: زماني كه آن شيء به موزه‌ي بغداد تحويل داده شد، يكي از مسؤولان موزه كه فردي آلماني بود، عقيده داشت اين يك پيل الكتريكي براي توليد الكتريسيته است و فقط يك نمونه از آن پيدا شده و تا كنون مانند آن پيدا نشده است. هم‌چنين نهشت‌هايي كه اين اثر آن‌ها پيدا شد، به دوره‌اي متعلق بود كه ايراني‌ها در آن زمان بر بين‌النهرين حكومت مي‌كردند و به «پيل پارتي» شهرت يافت. بر همين اساس، عده‌اي تصور مي‌كنند كه شايد ايراني‌ها نخستين كساني بودند كه پيل الكتريكي را اختراع كردند. او بيان كرد: اما طبق تحقيقات و بررسي‌هايي كه در سال‌هاي اخير انجام شده، كارشناسان حدس مي‌زنند كه اين شيء با ساختاري كه دارد، احتمالا به اين شكل بوده است كه داخل ظرف يك ماده‌ي اسيدي مانند سركه يا آب ليمو مي‌ريختند و از آن براي آب طلا دادن به اشيا استفاده مي‌كردند، مانند روش الكتروليز امروزه كه براي آب طلا و نقره دادن روي اشيا به كار مي‌رود. وي با اشاره به اين‌كه اين حدس مي‌تواند درست باشد، زيرا در گذشته، اشياي تزييني كاربرد بسياري داشته‌اند، گفت: با اين حال، هنوز كاربري دقيق اين اثر مشخص نيست و حتا نمي‌توانيم با قطعيت بگوييم كه در ابتدا، ايراني‌ها از آن استفاده مي‌كردند. عبدي اضافه كرد: ظرف سفالي اين شيء بيش‌تر به دوره‌ي ساساني مربوط مي‌شود و در يك محوطه‌ي ساساني در بين‌النهرين پيدا شده است. با اين حال، ميان تعلق آن به اواخر دوره‌ي اشكاني يا اوايل ساساني ترديد وجود دارد.