بنجامین فرانکلین در سال ۱۷۷۳ در کتابی به نام “آینده جاودانگی” این ایده را مطرح کرد که با سرد شدن شدید بدن انسان ها می توان آن ها را پیش از مردن برای سال های طولانی حفظ کرد تا شاید در آینده دوباره بتوان آن ها را به حیات بازگرداند.کرایونیک شاخه ای از علم فیزیک است که به مطالعه و تحلیل واکنش ارگانیسم ها، پروتئین ها و اتم ها، وقتی که در دمای پایین قرار دارند، می پردازد. اما از سال های ۱۹۶۰ یکی از زیر شاخه های این علم مورد توجه دانشمندان و رسانه ها قرار گرفت که ادعا می شود می تواند کلید رهایی از مرگ و رفتن به سوی جاودانگی باشد. کرایونیک بر این اساس است که پروتئین ها و سلول های بدن در دمای منفی ۱۹۶ درجه حفظ می شوند و فاسد نمی شوند و تغییر عمده ای پیدا نمی کنند. تاکنون دانشمندان توانسته اند بعضی سلول های عصبی را در این دما حفظ کنند.دانشمندان امیدوارند در سال های آینده با پیشرفت علم، به خصوص نانوتکنولوژی، دانش سلول های بنیادی، مهندسی ژنتیک و کلونینگ، همکاران آینده شان بتوانند قادر به ترمیم در سطح مولکولی و درمان هر نوع بیماری و حتی پیری باشند. آن ها بر این عقیده اند که چون حافظه، شخصیت و هویت در مغز حفظ می شود، با ثابت نگه داشتن ساختار آن بتوان در آینده دوباره بدن را بازسازی کرد و در عمل حیات تازه ای به فرد داد یا به نوعی او را جاودانه کرد.کرایونیک اکنون فقط در مورد کسانی انجام می شود که دارای بیماری لاعلاجی هستند و با توجه به تعاریف علمی کنونی در حال مرگ هستند.

 

موسسات کرایونیک این داوطلب ها را برای فریز شدن آماده می کنند. لحظاتی بعد از مرگ آن ها که سلول ها هنوز هیچ تغییری نکرده اند آن ها را در دمای نیتروژن مایع قرار می دهند تا فریز شوند. آن ها باید چند سال در این حالت در درون یخچال های مخصوصی که مرتب نیتروژن مایع درون آن ها تعویض می شود بمانند .البته دانشمندان روی این مساله توافق دارند که علم هنوز آنقدر پیشرفت نکرده که بتواند افراد کرایو شده را به زندگی برگرداند. به عقیده آن ها بازگرداندن یک فرد فریز شده با هیچ تکنولوژی فعلی و یا حتی در آینده نزدیک هم امکان پذیر نخواهد بود. در آینده هم بعد از احیای این افراد یخ زده، هم باید آسیب ناشی از کمبود اکسیژن در بافت ها را برطرف کرد، هم مشکلات ناشی از مسمومیت با مایع کرایوپروتکتانت که قبل از فریز شدن به بافت ها تزریق می شود و هم مشکلات ناشی از سرمازدگی و یخ زدگی بافت ها را درمان کرد و بعد به سراغ درمان مشکل اصلی که عامل مرگ بوده است رفت.کرایونیک مخالف های زیادی دارد.کسانی که معتقدند با مرگ، روح از بین می رود، کسانی که فکر می کنند سلول های بدن پیش از رسیدن به دمای مورد نظر به دلیل یخ زدگی از بین می روند وکسانی که فکر می کنند که علم در آینده هم قادر به غلبه بر مرگ نخواهد بود و یا علم فعلی نمی تواند امانت دار خوبی برای سالم رساندن بدن به آینده دور باشد.

 این مساله آخری به خصوص در سال ۱۹۷۰ به علت کمبود بودجه و یا از بین رفتن بعضی از دستگاه ها که تعدادی از بدن ها فاسد شدند قوت بیشتری گرفت.هم اکنون در موسسه آلکور در آریزونا ۷۷ داوطلب یخی و در موسسه کلینتون در میشیگان ۸۵ فرد یخ زده در انتظار آمدن آینده دور هستند که شاید چند صد سال آینده که علم به آسمان رسیده باشد، بتواند آن ها را دوباره به حیات باز گرداند.از نظر تاریخی بد نیست که بدانید  در ژانویه سال ۱۹۶۷، پروفسور جیمز بدفورد، استاد فیزیولوژی دانشگاه کالیفرنیا، اولین کسی بود که حاضر شد در پروژه کرایونیک شرکت کند. مدارک پزشکی لازم تهیه شد و مقدار زیادی نیتروژن مایع آماده شد و پروفسور طی تشریفات خاصی در نیتروژن مایع قرار داده شد و در دمای ۱۹۶ درجه زیر صفر شروع به یخ زدن کرد! پروفسور بدفورد هنوز هم به صورت یخی در موسسه آلکور در آمریکا نگهداری می شود.