اداره‌ تحقيقات علمي نيروي هوايي آمريكا روي پروژه‌اي سرمايه‌گذاري كرده كه مي‌تواند تأثير بسزايي روي نانوماهواره‌ها و فضاپيماهاي بزرگ‌تر داشته باشد. هدف پروژه پروفسور گاليمر، افزايش نيروي محركه الكتريكي ذراتي به ابعاد نيم اينچ است كه قادر است سرعت را تا چند صد و يا چند هزار مايل بر ساعت افزايش دهد. اين پروژه مي‌تواند تأثير بسزايي روي نانوماهواره‌ها و فضاپيماهاي بزرگ‌تر داشته باشد. منشأ ايجاد نيرومحركه، باردار شدن و شتاب يافتن ذرات است كه مي‌تواند فضاپيما را به پيش براند. گاليمر مي‌گويد: ذرات مورد استفاده در اين فن‌آوري ابتدا 10 تا 50 نانومتري هستند كه پس از تجمع به ابعاد 1 تا 10 ميكرون مي‌رسند. دليل افزايش بعد، اين است كه در مقياس نانو، ذرات قابل ديدن نيست؛ اما با آمدن در مقياس ميكرون اين ذرات قابل مشاهده مي‌شوند. دانشمندان در حال طراحي مجموعه‌اي از نوعي مواد هستند؛ اين مواد در عين حال كه مي‌توانند در فاصله‌ بسيار نزديك به هم قرار گيرند، قابليت تحمل ولتاژهاي بالا را نيز داشته باشند. با تمام اصلاحات انجام‌ شده، هنوز NanoFET با چالش‌هايي روبه‌رو است. يكي از چالش‌هاي موجود در اين راه جمع كردن اين مواد در يك شكل و قرار دادن آن درون ماهواره‌اي است كه اندازه‌اش از يك توپ بسكتبال بزرگ‌تر نيست. دكتر گاليمر اميدوار است بيشتر مشكلات موجود را طي سه، چهار سال آينده حل كنند. در ضمن، محققان نيرومحركه‌ الكتريكي نانوذرات را در هوا و خلأ روي فضاپيما تست كرده‌اند كه اين نوعي شبيه‌سازي شرايط جاذبه كم در فضا است. با توجه به نياز نانوماهواره‌ها و ماهواره‌هاي بزرگ‌تر به نيروي محركه‌ مناسب، اين پروژه قابليت ناميده شدن به‌عنوان نيرومحركه‌ي انقلابي را داراست؛ البته از اين نيروي محركه مي‌توان در وسايل نقليه غير فضايي نيز استفاده كرد.