جدیدترین‌ دستاوردهای فیزیک

در اين شيوه، پژوهشگران از نانوذرات مغناطيسي مهندسي شده براي به دام انداختن سلول‌هاي سرطاني استفاده كردند. نانوذرات مغناطيسي اضافه شده به سيالات خارج شده از شکم بيمار، به سلول‌هاي سرطاني شناور – آزاد متصل مي‌شوند و بدين‌سان، اين امکان فراهم مي‌شود که قبل از بازگشت اين سيالات به بدن بيمار، به وسيله فيلترهاي مغناطيسي اين نانوذرات و سلول‌هاي سرطان را از آنها خارج کرد. هنگامي که از اين سيستم مغناطيسي – نانوذرات براي درمان سلول‌هاي سرطان تخمدان شناور – آزاد در يک موش استفاده شد، اين سيستم به مقدار کافي سلول‌هاي سرطاني را به دام انداخت، بطوري که موش درمان شده با اين روش حدود يک سوم بيشتر از موش‌هاي درمان نشده زنده ماند. اين پژوهشگران انتظار دارند که درمان‌هاي مضاعف، اين مدت زنده ماندن را افزايش دهد.  سيستم ياد شده، پيشرفت تومور را آهسته مي‌کند و تعداد سلول‌هاي سرطاني شناور – آزاد را به اندازه کافي کاهش مي‌دهد، بطوري که ديگر درمان‌ها و سيستم ايمني بدن مي‌توانند بيماري را تحت کنترل نگه دارند. پژوهشگران توضيح مي‌دهند که اگر بتوان سرعت پيشرفت سرطان را کاهش داد، طول عمر بيمار بيشتر خواهد شد و زمان بيشتري براي درمان مؤثر سرطان بدست خواهد آمد. مطالعه‌هاي خارج از بدن نشان مي‌دهند که اين نانوذرات مغناطيسي مي‌توانند سلول‌هاي سرطان تخمدان انسان را از سيال درون حفره‌هاي روده‌اي بيماران مبتلا به سرطان تخمدان، به صورت انتخابي حذف کنند. اين نانوذرات با ليگاندهايي طراحي مي‌شوند که به آنها اجازه مي‌دهند به صورت انتخابي به اين سلول‌هاي سرطاني متصل شوند. پژوهشگران باور دارند که حذف سلول‌هاي سرطاني از سيال خارج شده از بدن، مانع مشکلات سميت بالقوه‌اي که ناشي از ورود نانوذرات به داخل بدن است، مي‌شود؛ اگرچه هنوز مطالعات بيشتري نياز است تا تأييد کنند که اين نوع درمان هيچ اثر مضر جانبي ندارد. اين پژوهشگران، جزئيات نتايج کار تحقيقاتي خود را در مجله Nanomedicine منتشر کرده‌اند.