ستاره‌هاي اوليه جهان آن گونه كه تا پيش از اين تصور مي‌شده، تنها نبوده‌اند. در حقيقت، آنها احتمالا در پي شكستن ديسك گازي اطراف آنها در زمان شكل‌گيري، در كنارهمنشينان بسياري شكل گرفته‌اند.اين يافته‌ها توسط محققان مركز ستاره‌شناسي دانشگاه هايدلبرگ آلمان و مو سسه اخترفيزيك‌شناسي مكس پلانك در گارچينگ مونيخ و دانشگاه تگزاس در آوستين آمريكا بدست آمده‌است.اين يافته‌ها كه در مجله ساينس به چاپ رسيده، پرتويي تازه بر شكل‌گيري ستارگان اوليه پس از واقعه انفجار بزرگ افكنده است.ستاره‌ها از ابرهاي گازي كيهاني در نبرد شديد و پيچيده ميان جاذبه و فشار داخلي گاز نشات گرفته‌اند. چگالي گاز بر اساس گرانش خود افزايش مي‌يابد. اين مسئله باعث مي‌شود كه گاز در نتيجه افزايش فشار داغ شده و فرآيند فشرده سازي متوقف شود. اگر گاز از انرژي حرارتي خود را خلاص كند، فشرده‌سازي ادامه يافته و يك ستاره جديد متولد مي‌شود. اين روند خنك‌كننده زماني بهتر كار مي‌كند كه گاز حاوي عناصر شيميايي مانند كربن يا اكسيژن باشد. ستاره‌هايي مانند خورشيد كه با اين شيوه شكل مي‌گيرند معمولا از جرم كمي برخوردار هستند. اما در جهان اوليه اين عناصر هنوز بوجود نيامده بودند، بنابراين گاز بنيادي كيهاني نمي‌توانست به خوبي سرد شود. در پي اين مسئله،‌ بيشتر مدل‌هاي نظري، جرم ستاره‌هاي اوليه و كهن را حدود 100 بار بزرگ‌تر از خورشيد محاسبه کرده‌اند.اخترفيزيك‌شناسان اين پروسه‌ها را با كمك شبيه‌سازي‌هاي كامپيوتري با وضوح بسيار بالا مورد بررسي قرار دادند. بر اساس يافته‌هاي آنها اين تصوير ساده بايد اصلاح شده و اينكه جهان اوليه فقط شامل ستاره‌هاي بزرگ و تنها نبوده است. دليل آن فيزيك زمينه ديسك‌هاي يكپارچه است كه با تولد ستاره‌هاي اوليه همراهي كرده‌اند. گازي كه يك ستاره از آن شكل مي‌گيرد مي‌چرخد، بنابراين اين گاز نمي‌تواند به طور مستقيم در ستاره فرود بيايد بلكه ابتدا ساختاري ديسك مانند مي‌سازد. گاز فقط در نتيجه اصطكاك داخلي مي‌تواند به جريان خود در ستاره ادامه دهد. درصورتيكه حجم بيشتري از ميزاني كه ديسك مي‌تواند به داخل انتقال دهد به آن وارد شود، ديسك متزلزل شده و به چندين تكه تقسيم مي‌شود. از اين رو، بجاي شكل‌گيري يك ستاره در مركز، يك گروه از ستارگان تشكيل مي‌شوند. فاصله بين ستاره‌ها نيز ممكن است به كوچكي فاصله بين خورشيد و زمين باشد.سيستم‌هاي ستاره‌اي دوتايي و چندتايي در مرحله آخر زندگي‌شان قادر به انفجار شديد اشعه ايكس يا اشعه گاما هستند. ماموريت‌هاي فضايي آينده قرار است بويژه به بررسي چنين انفجارهايي از جهان اوليه بپردازند.